Home

มันเริ่มขึ้นที่ “ถั่ว” แต่จบลงที่ฉันเกือบบ้า(แบบยังพอขำได้อยู่) เรื่องของเรื่องคือว่า จู่ๆฉันก็เกิดอาการแพ้ถั่วขึ้นมาเมื่ออายุสามสิบกว่า แล้วความรุนแรงนี่คือจากศูนย์ คือกินถั่วได้ไม่เป็นอะไร อยู่ดีๆพอจะแพ้ขึ้นมาก็เป็นระดับเกือบตายเลยในครั้งเดียว หลังจากที่รู้ตัวว่าแพ้ถั่วไม่นานฉันก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ที่ต้องเดินทางไปอินเดียบ่อย รู้ๆกันอยู่ว่าอาหารแขกใส่ถั่วเยอะขนาดไหน แต่ที่น่ากลัวกว่าคือแขกไม่รู้จักไม่เคยได้ยินโรคแพ้ถั่ว ไม่เข้าใจว่ามันเป็นการแพ้อาหารที่อันตรายรุนแรงที่สุดในบรรดาแพ้อาหารทั้งปวง

วันนี้เราขับรถจากเมือง Gilgit ไป Ghizer Valley ซึ่งปกติควรจะใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง แต่เราจัดไปถึง 5 ชั่วโมง เพราะเขามีการทำถนนตลอดเส้น และจะเปิดให้รถแล่นผ่านไปได้เป็นช่วงๆ เราจึงเจอช่วงปิดถนนที่ต้องจอดรออยู่เป็นชั่วโมงพร้อมกับขบวนรถคันอื่นๆ ถนนเส้นนี้แคบและลัดเลาะไปตามไหล่เขา บางช่วงที่สร้างเสร็จแล้วก็ลาดยาง แต่หลายช่วงก็เป็นหินก้อนๆ เอามาถมไว้ก่อน เวลารถแล่นไปกระโดกกระเดกหัวสั่นหัวคลอนเลย ถนนไม่มีการแบ่งเลนไม่มีการตีเส้นใดๆ ทั้งสิ้น ใครอยากแซงได้แซงไปฝุ่นตลบอบอวล แต่วิวสองข้างทางนี้สวยขาดใจจริงๆ

อุรุกวัยเป็นประเทศไม่ใหญ่ มีพลเมืองเพียง 3.5 ล้านคน พลเมืองครึ่งหนึ่งอาศัยอยู่ในเมืองหลวง จึงเท่ากับเมืองมอนเตวิดีโอนี้มีประชากรประมาณแค่เพียง 1.7 ล้านคนเท่านั้นเอง นับว่ามีขนาดกะทัดรัดใช้เวลาไม่มากก็เที่ยวได้ทั่ว ฉันเลือกพักโรงแรมย้อนยุคในตัวเมืองเก่าเลยจะได้เดินเที่ยวสำรวจได้สะดวก

ประเทศไซปรัส หรือ Republic of Cyprus นี้หลายคนคงจะเคยได้ยินชื่อกันอยู่ แต่ก็อาจจะงงอย่างที่ฉันเคยงงว่า ตกลงมันเป็นประเทศอิสระหรือเป็นส่วนหนึ่งของกรีซหรือตุรกีกันแน่ แล้วทำไมเขาถึงขับรถพวงมาลัยขวาเหมือนอังกฤษ และคนก็พูดสำเนียงอังกฤษ แล้วตกลงมันตั้งอยู่ในทวีปยุโรปหรือเอเชียกันแน่ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันพาไปเที่ยวและทำความเข้าใจแบบย่อๆ ก็แล้วกัน