Home

ฉันก็เหมือนคนไทยทั่วไปที่โตขึ้นมากับความคิดที่ไม่ค่อยปลื้มนักกับอินเดีย พูดถึงอินเดียก็มีแต่คนบ่นว่าสกปรก แขกพูดเร็วฟังไม่รู้เรื่อง ตัวเหม็น บ้านเมืองเหม็น อาหารเหม็นเครื่องเทศกินไม่ได้ ไม่อยากไป ไม่ไปเด็ดขาด หลายปีผ่านไปได้คำสั่งจากนายว่าให้ไปเมืองมุมไบที่อินเดียอีกเป็นครั้งที่สอง และครั้งนี้แหละที่อินเดียทำให้ฉันหลั่งน้ำตาเป็นครั้งแรก

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาขับรถไปเที่ยวประเทศซอยข้างๆคือออสเตรียมา สองวันสั้นๆจากซูริค สบายๆวันหยุดค่ะ เมืองแรกคือ Hallstatt เป็นหมู่บ้านจิ๋วริมทะเลสาบ บ้านแต่ละหลังสร้างอยู่บนหน้าผา ตั้งอยู่ในเขตเทือกเขา Dachstein ซึ่งได้รับเลือกเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมจากองค์กร UNESCO และอีกเมืองคือ Salzburg เมืองแห่งดนตรี บ้านของ Mozart และ The Sound of Music

บรรดาประเทศในยุโรปตะวันออกทั้งหลายนั้นไม่ค่อยเป็นที่รู้จักสักเท่าไร คนไปเที่ยวก็ไม่มาก แต่เป็นเรื่องแปลกที่ว่าหากถามคนไทยรุ่นอายุ 40 ปีขึ้นไปว่าประเทศอะไรเป็นต้นกำเนิดของโยเกิร์ตละก็ ส่วนมากจะต้องตอบได้แน่นอนว่า บัลแกเรีย โดยที่คนตอบรู้เรื่องอื่นเกี่ยวกับประเทศนี้น้อยมาก นี่คือผลของการโฆษณาในยุคนั้นโดยแท้!ฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่ได้รู้จักประเทศบัลแกเรียมากไปกว่าโยเกิร์ต และเมื่อเวลาเหมาะสม แปดวันของฤดูใบไม้ร่วงหนึ่ง ฉันก็ได้ไปเยือนและทำความรู้จักกับบัลแกเรียแบบเจาะลึกในที่สุด

ยิ่งเห็นบอราบอร่าถ้วนทั่วก็ยิ่งทึ่งและตะลึงว่าทำไมถึงสวยได้ขนาดนี้ น้ำทะเลที่ว่าสีสวยนั้น ไม่ว่าจะเขียวมรกต ฟ้าเทอควอยซ์ อความารีน เอาเป็นว่าทุกเฉดสีฟ้าเขียวที่จะสวยได้นั้นมีให้เห็นหมดเลยที่บอราบอร่า แค่แล่น Funny cat ไปในลากูนคอยดูสีน้ำที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆตามความลึกตื้นและเฉดเงาของปะการังก็ตื่นเต้นจะแย่อยู่แล้ว ฉันเห็นทะเลมามากมายทั่วโลกยังตื่นเต้นกับความสวยของทะเลบอราบอร่าขนาดนี้ ขอรับประกันว่าแค่คำว่าสวยที่เล่าให้ฟังตรงนี้แทบไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับที่เห็นจริง ขอประกาศตรงนี้เลยว่า ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ฉันสปอยล์แล้วตลอดชีวิต